15 augustus 1987. Zomaar een dag uit het leven van Ad van Gend, maar voor mij een hele bijzondere.
Voor het eerst in mijn jonge leven betreed ik Sportpark Fletiomare-Oost, getooid in een rood-wit geblokt shirt. Ik loop het veld op met allemaal jongens van acht of negen jaar oud. Het merendeel is mij volledig onbekend. Een enkeling speelt tot op de dag van vandaag een fijne rol in mijn leven.
Mijn voornaamste houvast die dag is de scheidsrechter. Die ken ik. De man in het zwart is Ad van Gend, mijn overbuurman.
Vanuit mijn perspectief is die man de club. Een beeld dat niet zo gek is, gezien de kleinschalige club en het feit dat ik naast hem amper mensen ken. Een beeld dat Ad ook zelf afdwingt, want het fluiten is slechts één van de ontelbare dingen die hij voor de club doet. Van het veld tot de bestuurskamertafel, en dat gedurende een heel lange periode.
Een echte clubman dus. Waarbij het minst belangrijk is wát hij doet – en dat is heel veel – maar nog veel belangrijker hóé hij het doet. In elke handeling zit besloten dat de ander zich op zijn gemak moet voelen bij zijn thuis: PVCV. Enthousiasmeren is zijn kracht.
In de tweede fase van mijn PVCV-carrière voelde het ook als iets moois dat het PVCV-secretariaat feitelijk verhuisde van Secr. Versteeglaan 4 naar Secr. Versteeglaan 3. Een gevoel dat ongetwijfeld eenzijdig was, want Ad maakte in die periode al een tijdje geen deel meer uit van de PVCV-familie. Ergens onderweg kon hij zich niet verenigen met bepaalde beslissingen en dat betekende het einde van een hoofdstuk.
Want hoe imposant zijn staat van dienst voor PVCV ook was, voor Ad was het slechts een hoofdstuk, zoals zijn boek veel meer hoofdstukken bevatte. Op vele andere plekken diende hij ook loyaal, altijd weer met die kenmerkende sympathieke uitstraling.
Afgelopen week lag de rouwkaart van Ad in onze postbus.
Vanaf het eerste fluitsignaal dat ik van hem hoorde tot de laatste adem die hij uitblies, zijn de herinneringen louter positief.
Een prominente Vleutenaar is heengegaan. Maar zelfs uit de herinneringen aan Ad kunnen we blijven leren: over betrokkenheid, enthousiasme, loyaliteit en vooral over de manier waarop je anderen thuis kunt laten voelen.
Langs deze weg wens ik de familie heel veel sterkte toe.
Paul Hillebrand
